Κοραή 79, Βόλος

Το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου αθλοθέτησε για πέμπτη συνεχή χρονιά το ετήσιο βραβείο «Μαρίας Μαύρου-Γκέκου»αφιερωμένο στα νιάτα

Την Παρασκευή  1 Απριλίου 2022 και ώρα 12 το μεσημέρι στο μουσειακό χώρο του Λυκείου των Ελληνίδων Βόλου,  πραγματοποιήθηκε μια σεμνή  εκδήλωση απονομής του ετήσιου βραβείου  «Μαρίας Μαύρου-Γκέκου» στην  χορεύτρια του Λ.Ε.Β.  από το Περιφερειακό Τμήμα Χορού στον Αλμυρό,  Αγορίτσα Ρούσσα,  η οποία τηρούσε τις προϋποθέσεις της διάκρισης. Ήταν η πέμπτη κατά σειρά  θέσπιση του βραβείου «Μαρίας Μαύρου-Γκέκου»,  που αποφάσισε ομόφωνα το διοικητικό συμβούλιο του   Λ.Ε.Β. το 2015,  αποδεχόμενο σχετική πρόταση  του επίτιμου μέλους του και ευεργέτη του σωματείου, Γιώργου Γκέκου,  ομότιμου  καθηγητή  του Πολυτεχνείου Ζυρίχης και  έγκριτου  μέλους της ακαδημαϊκής κοινότητας της Ελβετίας. Το βραβείο της ονομαστικής εύφημης μνείας  συνοδεύεται από συμβολικό χρηματικό έπαθλο,  το οποίο χορηγεί για το σκοπό αυτό  ο Γ. Γκέκος στη μνήμη της μητέρας του, Μαρίας Μαύρου-Γκέκου, πολύτιμης συνεργάτιδας του Λ.Ε.Β. στη διάρκεια του 1948-1963.

Στη προχθεσινή πολύ ζεστή εκδήλωση,  παρουσία μελών του διοικητικού συμβουλίου, των δασκάλων χορού του Λ.Ε.Β., Γιάννη Πραντσίδη, Θανάση Μπέα και Φώτη Σκαμαγκούλη και του οικογενειακού περιβάλλοντος της τιμώμενης, η πρόεδρος Μαρία Σπανού παρουσίασε το ιστορικό της αθλοθέτησης,  που είναι η προαγωγή της μόρφωσης και η προσήλωση των νέων στις αξίες της νεότερης ελληνικής κληρονομιάς, που το Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου με προσήλωση υπηρετεί από το 1920, αναφερόμενη παράλληλα   στην προσωπικότητα και την προσφορά της Μαρίας Μαύρου –Γκέκου, προβάλλοντας για το σκοπό αυτό το σχετικό 25λεπτο βίντεο,  εξιστορώντας τη διαδρομή και την προσφορά της.

Ο κ. Γ. Γκέκος, συνδεόμενος δια μέσου zoom,  αφού μίλησε με τους παραβρισκόμενους, αναφέρθηκε  στο ιστορικό σωματείο, επισήμανε  τους στόχους της  θέσπισης του συμβολικού βραβείου και απευθυνόμενος στην Αγορίτσα Ρούσσα,  βάσει των επιστημονικών του ενδιαφερόντων- μίλησε για τις νέες τεχνολογίες που παρέχει η εποχή για την έρευνα και στις ανατροπές που αναμένονται να επιφέρουν στη ζωή μας. Προσέθεσε ακόμη «ότι η κοινωνία θα πρέπει να ενισχύει κάθε καλή προσπάθεια που κάνουν οι νέοι στο ξεκίνημα της ζωής τους στον τομέα της ακαδημαϊκής μόρφωσής τους, όπως στην προκειμένη περίπτωση γίνεται  τώρα από τον ίδιο και το Λύκειο» και «επέδωσε» μαζί με την πρόεδρο την εύφημο μνεία μαζί με το έπαθλο στην προαναφερόμενη δευτεροετή πλέον φοιτήτρια, της Φαρμακευτικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, ευχόμενος η ζωή της να είναι γεμάτη από επιτυχίες.

Ανταπαντώντας, η βραβευόμενη ευχαρίστησε με θερμά λόγια τόσο τον κ. Γκέκο για την εξαιρετική πρωτοβουλία του-δείγμα ενθάρρυνσης των νέων όσο και το Λύκειο, που με τόση συνέπεια προσφέρει πολύ δημιουργικά ερεθίσματα στη διαδρομή των νέων,  για να μπορούν να ξεχωρίζουν  την ποιότητα της κάθε μέρας στο μάθημα χορού και τα οφέλη του. Ευχαρίστησε επίσης το διοικητικό συμβούλιο του Λυκείου αλλά και  τον δάσκαλό της στα μαθήματα χορού, Φώτη Σκαμαγκούλη-υπεύθυνο για το Περιφερειακό Τμήμα Χορού στον Αλμυρό,  ο οποίος εξήρε τον χαρακτήρα και τη συνέπειά της.

Υπενθυμίζεται ότι με το βραβείο αυτό το Λύκειο  τιμά  ετησίως τη  μνήμη της Μαρίας Γκέκου. Μιας γενναιόδωρης  και γεμάτη  ευαισθησίες γυναίκας, που εκτός από την ιδιότητα της αφοσιωμένης συζύγου, μητέρας και νοικοκυράς, εκτός  από την  πλούσια  σε εμπειρίες εθελοντική προσφορά της ευτύχησε να έχει και μια άλλη διαδρομή: Aυτή της  έντονης κοινωνικοποίησής της με σημαντική αλτρουιστική δράση και  με κορωνίδα το πλούσιο έργο της στο Λύκειο των Ελληνίδων Βόλου, σε μια εποχή που η δημιουργική σύμπραξη μεταξύ των γυναικών, η άγρυπνη φροντίδα για τα παιδιά και το ελληνικό τους μέλλον αποτελούσαν τις ακάματες δράσεις του ιστορικού σωματείου, συμπορευόμενο με τις ανακτημένες, για πρώτη φορά τότε,   αξίες της ελληνικής παράδοσης.

 

Βιογραφικό Γ. Γκέκου: O Γ. Γκέκος γεννήθηκε στον Βόλο από γονείς Βολιώτες. Σπούδασε στη Λωζάννη και τη Ζυρίχη, όπου έλαβε από το Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο της πόλης το πτυχίο του ηλεκτρολόγου μηχανικού. Στο διδακτορικό του ασχολήθηκε με κβαντικές ιδιότητες των ακτίνων λέιζερ. Μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας στην Ελλάδα αφοσιώθηκε σε ερευνητικά προγράμματα  για θέματα εφαρμοσμένης φυσικής των λέιζερ. Ίδρυσε την πρώτη ερευνητική ομάδα τεχνολογίας ημιαγωγών λέιζερ του Πολυτεχνείου Ζυρίχης. Υφηγητής από το 1973 και τιτλούχος καθηγητής από το 1984 δίδαξε στο Πολυτεχνείο Ζυρίχης και σε ξένα πανεπιστήμια οπτική-ηλεκτρονική και εφαρμογές της. Εργάστηκε σε διεθνή προγράμματα έρευνας για την ανάπτυξη ολοκληρωμένων οπτικο-ηλεκτρονικών κυκλωμάτων στις τηλεπικοινωνίες μεγάλου εύρους φάσματος. Σχεδίασε και εγκατέστησε στην Ελβετία  σε συνεργασία με την βιομηχανία την πρώτη ευρωπαϊκή ζεύξη με οπτικές ίνες για την μεταφορά προγραμμάτων τηλεοράσεως (1979). Από το 1985 ως το 1995 επικεντρώθηκε και σε προγράμματα διδασκαλίας και έρευνας σε χώρες υπό ανάπτυξη σε Ασία, Αφρική και Νότιο Αμερική. Μετά τη συνταξιοδότησή του το 2005 επικεντρώθηκε σε ερευνητικές συνεργασίες στο πλαίσιο ευρωπαϊκών προγραμμάτων στον τομέα των φωτονικών κυκλωμάτων. Προσκαλείται συχνά στην Ελλάδα για συνεργασίες με ελληνικά πανεπιστήμια. Έχει συγγράψει 150 επιστημονικά άρθρα, για τα οποία έγιναν ως σήμερα πάνω από 2700 αναφορές. Είναι ομότιμος καθηγητής του Πολυτεχνείου Ζυρίχης (ΕΤΗ), επιστημονικός σύμβουλος, μέλος και επίτιμο μέλος διαφόρων οργανισμών. Εκτός από τις δραστηριότητες στη κβαντική ηλεκτρονική,  χόμπι του είναι θέματα ιστορίας και ελληνισμού της διασποράς. Μελετά τη διαχρονική παρουσία του ελληνισμού στην Ελβετία και πτυχές του ελβετικού φιλελληνισμού που είχαν σημαντική επίδραση στην ελληνική ιστορία. Σχετικά με αυτό το ερευνητικό του ενδιαφέρον, προ τριετίας εκδόθηκε το νέο του βιβλίο «Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ, Αγωνιστές του Α. Υψηλάντη στον δρόμο για την Ελλάδα, 1822/1823», (εκδόσεις  Καπόν, 2019), μελέτη που βραβεύτηκε τον περασμένο Δεκέμβριο από την Ακαδημία Αθηνών. Πρόκειται για μια εξαιρετική ιστορική  μονογραφία,  που συμπληρώνει ένα κενό στην βιβλιογραφία σχετικά με την ιστορία των αγωνιστών του Αλέξανδρου Υψηλάντη, που επιβίωσαν  μετά την ολέθρια ήττα της επανάστασης του 1821 στην Μολδοβλαχία. Είναι δε αξιοσημείωτο ότι μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται  δεκαεπτά μαχητές από τη Μαγνησία,  που  κατάφεραν να επιστρέψουν κι αυτοί στην Ελλάδα με σκοπό να συνεχίσουν τον αγώνα. Η μελέτη αυτή έχει ιδιαίτερη αξία λόγω και του επετειακού έτους και τον εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση του 1821.

 

 

Share
Share