Κοραή 79, Βόλος

Aπογευματινός ανοιξάτικος περίπατος στην περιοχή του Αλμυρού: Οι δίδυμες λίμνες Ζερέλια στο Αθαμάντιο πεδίο και ο Παλιός Πλάτανος

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ήταν μια απογευματινή εξόρμηση διαφορετική. Πρωτίστως, περιβαλλοντική. Στην απόλυτη φύση και τα μυστικά της.  Μια περιήγηση μακριά από τις πεπατημένες. Η επιλογή της επίσκεψης στις δίδυμες λιμνούλες Ζερέλια έγινε, προ διετίας, στο διοικητικό μας συμβούλιο. Θες η περιέργεια για το πώς δημιουργήθηκαν αυτές οι λίμνες που τις κάνει   μοναδικές στην Ελλάδα; Ότι δηλαδή ανατράπηκε η  μέχρι πρόσφατα  πιθανή ερμηνεία της  ηφαιστειακής τους γέννησης, καθώς βρίσκονται στο δρόμο των ηφαιστείων της περιοχής Παγασητικού-Μαλιακού και ότι τελικά έγιναν από μετεωρίτη;  Θες το ενδιαφέρον μας να γνωρίσουμε ενδιαφέροντα σημεία της περιοχής μας, άμεσα συνδεδεμένα με τον αρχαιολογικό πλούτο και την ιστορία,  που είναι μεν τόσο κοντά  μας,  αλλά τελικά, όπως αποδείχτηκε,  τόσο άγνωστα και τόσο μακριά από τις συνήθειές μας;Εκκλησία Προδρόμου

Η πολυάριθμη ομήγυρη,  που με τόση ζέση πλαισίωσε την μεταμεσημεριανή εξόρμηση,  δεν χρειάστηκε παρά 40΄  μόνον λεπτά της ώρας (όση έκανε το λεωφορείο για να την μεταφέρει στην αρχή του πηγεμού για τον προορισμό μας, δηλαδή λίγο έξω από την Ευξεινούπολη) για να χάσει αυτοστιγμεί τον ενθουσιασμό της.  Είχαμε σκοντάψει στην άρνηση του οδηγού να προσεγγίσει τις λίμνες. Αδυνατούσε, λέει, το λεωφορείο να προχωρήσει περαιτέρω,  λόγω επικινδυνότητας του χωμάτινου δρόμου (δεν τη διαπιστώσαμε αλήθεια) και ότι έπρεπε η διαδρομή μέχρι τα Ζερέλια να διανυθεί πεζή. Τότε, ήταν που εκτός από τη εύλογη αμηχανία που δημιουργήθηκε, εκτός από λίγους  υπομονετικούς, επικράτησε εκνευρισμός και απογοήτευση, σε σημείο που αρκετοί να ξεχάσουν αμέσως,  γιατί  είχαν έρθει έως εκεί και  να θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους, πίσω στη βολή τους. Αλλά ο   δρόμος που ανοιγόταν  εμπρός μας,  ήταν μονόδρομος. Ένας ευθύς, στρωτός χωμάτινος δρόμος. Εμείς και το μικρό σύμπαν του κάμπου. Όχι άλλος τρόπος δεν υπήρχε. Έπρεπε να ξεχάσουμε την αντικειμενική δυσκολία και να φθάσουμε οδοιπορώντας ως εκεί. Η φύση για να την ανακαλύψεις θέλει υπομονή και αγάπη. Βεβαίως χρειάζεται και στοιχειώδη φυσική αντοχή. Όταν δεν την έχεις,  τότε δοκιμάζεσαι. Αλλά μήπως η πρόκληση αυτή άξιζε τελικά τον κόπο;  Μια πρόκληση με δυσκολίες,  που όμως την απάλυναν  τα στολίσματα της φύσης,  που μας περιέβαλλαν γενναιόδωρα. Όπως γενναιόδωρη ήταν  και η διευκόλυνση που ήρθε από συνταξιδευτή μας,  όταν με το αυτοκίνητό του αγόγγυστα μετάφερε όλους όσους δυσκολεύονταν να περπατήσουν στο ποταμάκι.  Παρόλα αυτά,  το κέφι μας είχε χαλάσει.  Και ας ήταν ο  κάμπος ολάνθιστος. Και ας μας έγνεφαν μαγιάτικο χαιρετισμό τα ολοπράσινα στάχυα και οι κόκκινες παπαρούνες, ολόιδιο σκηνικό, σαν να βλέπαμε μπροστά μας τα διάσημα τοπία του Μονέ!   Για να απαλύνει το βάρος ακόμη και ο καιρός συμμάχησε. Δεν ήμασταν αβοήθητοι.  Το απειλητικό σύννεφο της βροχής που αρχικά είχε σταθεί καταπάνω μας, γρήγορα αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κάμπο για ανατολικότερα, πάντως μακριά μας. OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Όταν κάποια στιγμή, ύστερα από ώρα, φθάσαμε στον προορισμό μας,  αγκομαχώντας  περισσότερο από το απροσδόκητο και όχι τόσο από την πεζοπορία,   η φύση για τους περισσότερους έμοιαζε πια ξένη. Και οι περισσότεροι  ανήμποροι να τη γευτούμε, πόσο περισσότερο να την ανακαλύψουμε. Όση ώρα, γύρω από το πέτρινο περίπτερο,   η πρόθυμη αρχαιολόγος μας κ. Βάσω Ροντήρη μαζί με άλλους συναδέλφους της   που μας είχαν ακολουθήσει ευγενικά, μας  εξηγούσαν για το τι κρύβει ο   αρχαιολογικός λόφος    Μαγούλα Ζερέλια, εκτός από λίγους, οι  άλλοι  αποκαμωμένοι,  δραπέτευαν σε άλλες σκέψεις, πιο μαλακές. Και όταν ευτυχώς ήρθαν τα ταξί του Αλμυρού που θα μας μετέφεραν χωρίς κόπο πίσω στο λεωφορείο, λύνοντας εν μέρει το πρόβλημα,   τότε μόνον όλοι  ανάσαναν.

Επιτέλους, πίσω στον πολιτισμό λοιπόν! Καθισμένοι και πάλι στις θέσεις μας,  πήραμε  το δρόμο για τον Παλαιό Πλάτανο. Και πάλι όμως τα ίδια συναισθήματα. Ακεφιά και δυστοκία. Μήπως έπρεπε και εδώ,  το λεωφορείο να μας αφήσει έξω από την ανοικτή για πάντα πόρτα της εγκαταλειμμένης εκκλησίας;  Και εδώ πάλι,   ούτε η θάλασσα με τις μωβ άγριες ορχιδέες απάλυναν τη διάθεσή μας, ούτε η άγρια ομορφιά του βάναυσα εγκαταλειμμένου χωριού μας συγκίνησε,  όσο θα έπρεπε, ούτε καν και αυτή η  ολοπρόθυμη ιδιότυπη ξενάγηση του προέδρου της Κοινότητας.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΜα τι χωριό,  ο Πλάτανος; Ένας αληθινός  παρατηρητής του κάμπου,  πορτιέρης της Όθρυος. Με το βλέμμα του στην ανατολή από το γαλανό μάτι του Παγασητικού με την πλάτη του γυρισμένη προς το  τραχοβούνι της Γκούρας στέκει ολομόναχος  σαν φάντασμα, βουτηγμένος στις αναμνήσεις του. Αντικρίσαμε μόνο ερείπια! Επιβλητικά ερείπια! Προσπαθήσαμε να δούμε μέσα από αυτά  το μεγαλείο ενός ένδοξου παρελθόντος. Κάποια μεγάλα δημόσια κτίρια και σπίτια συνέθεταν έναν  εκτεταμένο ερειπιώνα,  ανάμεσα από μια πανίσχυρη φύση που επίμονα συνεχίζει πάντα το ρόλο της!  Μια ανοικτή σκηνογραφία που τη διαφέντευε  η   εκκλησία  του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, που την επισκεφθήκαμε αμέσως. Μείναμε άναυδοι. Ανάμικτα συναισθήματα με δέος. Τα λόγια περιττά. Σιωπηλοί,  είδαμε αρκετούς συνοδοιπόρους μας να ξεκουράζονται στα πεζούλια της άλλοτε ολοζώντανης πλατείας.  Μια συντροφιά,  αμίλητοι,  ανηφορίσαμε  διαβαίνοντας την αυλόθυρα του Αγίου Αθανασίου. Ανάμεσα στις πέτρες της αυλής,  μια ολάνθιστη κίτρινη τριανταφυλλιά, κόντρα στo σκούρo γκριζοπράσινο της πέτρας και της εγκατάλειψης,   μας υποδέχτηκε χαρωπά. Κάπως ξαλαφρωμένοι μπήκαμε στο ναό. Το κεράκια μας φώτισαν   το εσωτερικό του και τον πρόσφατα στολισμένο Επιτάφιο. Σημάδι ζωής. Αναπνεύσαμε αισιόδοξα. Αλαφρωμένοι βγήκαμε για να συναντηθούμε όλοι μαζί για την επιστροφή. Το σύθαμπο του δειλινού έδειχνε τα ερείπια ακόμη πιο ξεχωριστά, καθώς απομακρυνόμασταν. Η απόλαυση της φύσης,  εν τέλει,  θέλει μια κάποια θυσία. Ακολούθησε γαστρονομική πανδαισία  στον Νέο Πλάτανο, αποδιώχνοντας τα φαρμάκια μας με τις πεντανόστιμες γεύσεις της Χαρούλας. Το δίχως άλλο πρέπει να ευχαριστήσουμε όλους όσους συμμετείχαν στην εξόρμηση για την κατανόηση και την υπομονή τους.  

 

 

 

 

FacebookTwitterGoogle+Share